Regen, paaseieren en huisdieren!

Nu ik terug scroll en het teruglees, is het toch een erg lang verhaal geworden. Wees voorbereid!

Ik moet toegeven dat ik hier eigenlijk niet meer weet wat voor een dag het is. Het weekend is schijnbaar weer voorbij en we hebben zelfs de maandag weer overleefd. Zoals ik vertelde in mijn laatste berichtje op de blog dat het weer hier zo mooi is, zo verschrikkelijk was het vandaag. Ik werd vanmorgen wakker en hoorde het al keihard regenen, hier werd ik natuurlijk erg blij van want tijdens het inpakken heb ik ook goed rekening gehouden met het slechte weer hier *kuch*. Terwijl ik al mijn t-shirts, hempjes en korte broeken overhoop trok, op zoek naar een warm vest, vond ik gelukkig de enige trui die ik mee had. Toen was de zoektocht naar een waterdichte jas (oo, ik ben zo goed voorbereid op reis gegaan), gelukkig had Milou (de gids) nog een extra lekkere dikke warme (waterdichte!) jas mee en die mocht ik vandaag lenen.

Er is gister een nieuwe groep gearriveerd die deze week op trektocht gaat, toen deze vanmorgen om 10.00 waren vertrokken kon ik aan de slag gaan met de jonge paarden. Vandaag kreeg ik hierbij hulp van de eigenaresse en heb ik voor het eerst op koos (naamloos) gezeten, hij was erg braaf. Verder hebben we Olympia nog gelongeerd en heb ik aan het zadel gehangen. De paarden hebben hier allemaal Griekse namen, voornamelijk namen van goden en helden. Als laatste deed ik de wat dominantere merrie, zij had er vandaag niet zo’n zin in en als cadeautje kreeg ik een heerlijke schop tegen mijn knie. Ik bekeek hem net en hij krijgt al leuke bonte kleurtjes. In dit paard gaat iets meer werk zitten maar het is wel een leuke uitdaging!

Als ik even terug denk aan het weekend dan moet ik toch wel even diep graven! Zaterdagmiddag kwamen we er achter dat we meer paarden nodig hebben voor deze week. Er is een trektocht maar er zijn ook gasten die dagtochten maken, alles mocht dus aan het werk! Dus heb ik met Milou de paarden van het weiland, beneden uit het dorp, gehaald. De paarden hier staan allemaal keurig in een stalletje maar onderweg kwamen we er een heleboel tegen (van andere eigenaren) die gewoon aan een boom gebonden zijn, dat is hier schijnbaar heel normaal. Het was een flinke klim omhoog, gelukkig had ik een paard dat graag naar boven wilde dus hij trok me de berg op. Toen ik na een flinke wandeling in mijn kamer kwam en een lekker filmpje aan het kijken was, voelde ik me opeens aangestaard..

Ik heb een huisdier en nog een brutale ook!! Hij zat op mijn bed en rende toen heel hard weg. Om eerst keihard te gillen (ja sorry) ben ik daarna naar boven gestormd. Maar ik kreeg te horen: it’s the nature overhere, it’s normal, you don’t like the nature?! There are more animals like snakes, wesels. Aaaaaaaah! Gelukkig kreeg ik een handvol vergif mee en probeer ik hem nu al een paar dagen te vermoorden. Nu ik dit typ, zie ik hem weer rennen, dat beest lijkt echt immuun voor die rommel dus mijn huismuis heb ik ook maar tot Willempie gedoopt. Stiekem doet ie niets, maar ik hoop dat ie voortaan van mijn bed afblijft.
Waar ik hier echt aan moet wennen is dat alle natuur hier (bloemen, planten, dieren) 2 keer zo groot is als in Nederland. Willempie is ook geen muisJE, hij is gewoon echt groot. Je kunt wel raden dat ik zaterdag nacht, bang voor alle slangen en beestjes, niet erg lekker geslapen heb.

Zondag was mijn vrije dag, door alle indrukken van de hele week was ik best wel moe en wilde ik heerlijk gaan uitslapen. Helaas had Milou weer een rit en werd ik wakker van de gasten die de paarden aan het opzadelen waren. Toen heb ik maar besloten om mezelf ontbijt op bed te geven (jep, nog geen mooie Griekse adonis gevonden die het voor me maakt) en ben ik the wolf of wall street gaan afkijken. Toen ben ik toch weer weggesukkeld om me daarna rot te schrikken van allemaal schreeuwende mensen. Jeeeeeej, de Nederlandse school kwam hier met 30 kinderen om een paasspeurtocht te houden en paaseieren te zoeken. Ik heb toen boven even met een stel ouders gekletst en (nadat ik verschillende au-pair banen kreeg aangeboden) naar mijn kamer liep, kwam ik erachter dat de kinderen staldeuren openmaakten. En dan nou net de deur van het liefste paard van stal die je het makkelijkste kunt pakken (NOT!!!). Ik besloot mijn hardloopkleren aan te trekken en een rondje te rennen. Ik ben hier telkens bang dat ik verdwaal, maar voor de speurtocht was nu keurig een rondje uitgezet die ik ben gaan lopen. Nou dat was me een beste tocht, geen weg, gewoon rechtstreeks door de bosjes.. ’s avonds was ik (misselijk van alles chocolade-eitjes die ik van allerlei kindjes kreeg) alsnog heel erg moe en sliep ik weer als een baksteen.

Vandaag had ik ’s middags de kinderen, we hebben ijsjesverkoper gespeeld, racewedstrijden gehouden met skateboards en driewielers, en verstoppertje gespeeld. Bij het laatste spel ging het mis en tijdens het verstoppen vonden de kinderen (in het kleuterbadje dat droog staat) een stel kikkers en babymuisjes. Deze konden er niet meer uit, het leuke was dat ik die dag ervoor verteld had over mijn huismuis. DAT WAS NATUURLIJK DE MOEDER EN DIE WAS HAAR KINDJES KWIJT!! Dus de kinderen stormden naar beneden om mijn kamer overhoop te halen om naar Willempie te zoeken (of is het nu Willemina?) en haar dan terug te brengen naar haar baby’s. Toen dit niet van mij mocht, konden we natuurlijk ook de babymuisjes vangen en naar mijn kamer brengen, dan zouden ze daar hun moeder weer vinden! *zucht* Na veel: ‘pleaaaase; alsjeblieeeeft; doe niet zo stom larissaaa; het is zo sielugggg; ahhh kom op; toe nouuu’ ging het feestje niet door voor ze.

Een middag spelen met de kinderen is gewoon zwaarder dan een rondje hardlopen. Toch wordt ik er beter in, de truc is…. Je moet denken als een moeder en alles was stuk kan gaan in de gaten houden. Bord op de rand van de tafel? Naar voren schuiven. Glas op een randje gezet? Weg halen. Tikkertje spelen? Eerst schoenen goed vast. Bellenblazen? Niet het stokje aflikken. Dit had de jongste een paar dagen geleden geprobeerd, je knippert met je ogen, en ineens zag ik haar belletjes pruttelen en heel hard haar tong afvegen met haar handen. Ah oo, gelukkig vond ze het ook heel vies en zal ze het niet snel nog een keer doen, hihi. De zusjes kunnen soms best ruzie maken en erg eigenwijs zijn, toch geniet ik er wel van! Ik kreeg vanavond toen de jongste optilde nog wel een hele dikke vieze chocopasta kus met de opmerking: jij bent echt wel lief voor mij!! (Het feit dat ze daarvoor mijn oorbellen probeerde uit te trekken vergeten we dan meteen!)

Dit was het eigenlijk wel een beetje, voordat ik een blog moet schrijven heb ik het idee dat ik niets te vertellen heb. Toch zit ik nu alweer ruim aan de 1000 woorden. Ik moet wel zeggen dat ik het leuk vind dat jullie het allemaal volgen! Bedankt ook voor de leuke reacties :)